اخبار

مراسم بزرگداشت ارتحال عالم ربانی، آیت الله مصباح یزدی

به همت نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری با همکاری بسیج اساتید، حوزه علمیه و جامعه روحانیت یزد، و به میزبانی دانشگاه یزد، مراسم بزرگداشت ارتحال عالم ربانی،علامه بصیر، آیت الله مصباح یزدی برگزار شد. در این مراسم ابتدا دکتر لقمانی ریاست محترم دانشگاه یزد و سپس حجت الاسلام حرزاده مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه های استان، ضمن خوش آمدگویی به میهمانان، بر ضرورت تجلیل از شخصیت علامه مصباح یزدی تأکید کردند.

در ادامه حجت الاسلام دکتر سید احمد رهنمایی که بیش از 40 سال از محضر آن علامه فقید کسب فیض کرده بودند به ایراد سخنانی در خصوص شخصیت علمی و معنوی آیت الله مصباح پرداخت.

دکتر رهنمایی، علامه مصباح را نه یک معلم، بلکه مربی دلسوز دانست که به جنبه تربیتی شاگردانش اهتمام ویژه داشت، و ظرفیت محدود ایشان را در سنجش تلاش های علمی شان در نظر می گرفت. ایشان مشی آیت الله مصباح را نه شاگرد پروری، بلکه استادپروری دانستند که این نگاه را از استادشان علامه طباطبایی آموخته اند که اساتید به نامی چون علامه مصباح، علامه حسن زاده آملی، علامه جوادی آملی از ثمرات و نتایج این نگاه در علامه طباطبایی بوده است.

عضو هیئت علمی موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی(ره) آیت الله مصباح یزدی را یک فقیه ژرف اندیش توصیف کردند که در تمام مباحث حقوقی، اقتصادی و مانند آن رویکردی فقاهتی و اجتهادی داشت اما به احترام مراجع معظم تقلید هرگز به تدریس در این حوزه ورود نکرد.

در این مراسم که جمعی از اساتید حوزه و دانشگاه  شرکت داشتند، حجت الاسلام رهنمایی  آیت الله مصباح  را به عالمی زمان شناس، و آگاه به نیازهای جامعه از دیگر سخنان ایشان بود وی بیان داشت که طبق تحلیل همین امر موجب شد مقام معظم رهبری آیت الله مصباح را پُر کننده خلأ شخصیت هایی چون علامه طباطبایی، و شهید مطهری بداند.

وی در پایان خاطرنشان کرد علی رغم تمام هجمه هایی که علیه ایشان شد اما آن عالم وارسته هرگز قدمی برای دفاع از خویش برنداشت، و با گام هایی استوار و زبانی گویا صرفا به دفاع از مرزهای دین می پرداخت.

مدا

حی و شعر خوانی از دیگر برنامه این مراسم معنوی بود.

امتیاز کاربران: اولین نفری باشید که امتیاز می دهد!

Khaki.m

اِنَّ الْحَیاةَ عَقیدَةٌ وَ جِهاد / در قبایل عرب همواره جنگ بود، اما مکه «زمین حرام» بود و چهار ماه رجب، ذی القعده، ذی الحجه و محرم،«زمان حرام» ! / یعنی که در آن جنگ حرام است. دو قبیله که با هم می‌جنگیدند، تا وارد ماه حرام می‌شدند،جنگ را موقتا تعطیل می کردند، اما برای آنکه اعلام کنند که :« در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت»، سنت بود که بر قبه‌ی خیمه‌ی فرمانده‌ی قبیله، پرچم سرخی برمی‌افراشتند، تا دوستان، دشمنان و مردم، همه، بدانند که : «جنگ پایان نیافته است»! / آن‌ها که به کربلا می‌روند، می‌بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه‌ی جنگ، آرامش مرگ سایه افکنده است. / اما می‌بینند که بر قبه‌ی آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است. حال بگذار این «سال‌های حرام» بگذرد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 × دو =

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا